Başka Kim Olabilir Ki?

Her şairin yahut yazarın bir ilham kaynağı olur demişti mütebessim çehresinde güller biterek ve sonra ilave edip “Senin de ilham kaynağın ben miyim?” dedi, sessizce. Sanki kulaklarım tıkanmıştı da hiç birşey duyamıyordum. Keşke içimden geçirdiklerimi O’na da söyleyebilseydim.. Avazım çıktığı kadar sessizce haykırarak “Başka kim olabilir ki? Kimin gülüşü, ağlayışı, hüznü, sevinci bu kadar güzel olabilir ki?” dedim içimden..  O’da içimden geçenleri duymuşçasına benimle birlikte sessizliğine bürünmüştü. Yanağındaki gamzenin rengindeki örtüsüyle çokta uyumlu olmuştu aslında. Sükur bir insana bu kadar mı yakışık kalırdı Allah’ım.. Susmuştuk, hiç birşey söylemiyor,  sadece bakışıyorduk; akıp giden zamana inat..

Metin Kılıç – Sessizliğin Haykırışları

Cevap Yaz